Thuiskomen in de waarheid
Ik zit vanochtend te bidden en in de Bijbel te lezen. Daarna open ik Facebook en zie ik opnieuw een bericht voorbij komen over quantumfysica, je eigen leven manifesteren en je eigen lichaam genezen.
Been there. Done that. Nooit meer.
Wie mijn gratis boekje Autisme, waarheid en genezing heeft gelezen, kent mijn verhaal. Jarenlang leefde ik met de overtuiging dat er iets mis was met mij. En dus dacht ik ook dat er iets gefixt moest worden.
Elke dag stond ik op met het idee dat ik aan mezelf moest werken. Nog een zelfhulpboek. Nog een healingmethode. Nog een spirituele stroming. Nog een techniek. Nog een stap.
Tot ik mezelf deze vraag begon te stellen:
Wat als ik al die tijd probeerde te fixen wat God nooit bedoeld heeft om te fixen?
Die vraag komt de laatste weken steeds opnieuw op mijn pad.
Steeds weer hoor ik dezelfde woorden:
Thuis zijn.
Thuis zijn in de waarheid.
Thuis zijn in de weg die God voor mij heeft uitgestippeld.
Wat als je mag vallen?
Wat als je mag struikelen, huilen, balen en weer op mag staan?
Wat als je fouten mag maken, ervan mag leren en verder mag groeien?
Wat als je moe mag zijn?
Wat als je ziek bent en rust nodig hebt?
Wat als je niet altijd hoeft te presteren, maar mag leven in het ritme dat God geeft?
De Bijbel zegt, dat er een tijd is om te werken en een tijd om te rusten.
Wat als vandaag gewoon vraagt om vandaag?
En wat als God je vandaag precies wil geven wat je nodig hebt voor vandaag?
Niet voor morgen.
Niet voor over tien jaar.
Maar voor vandaag.
Wat als alles wat je meemaakt gedragen wordt door de genade van God?
Wat als je het niet allemaal zelf hoeft te doen?
Ik schreef deze gedachte als reactie onder een bericht over manifesteren. Meteen voelde ik: dit moet een blog worden.
Want hoeveel mensen leven niet met het idee dat ze eerst jarenlang moeten helen voordat ze écht mogen leven?
Alsof het leven pas begint als je trauma’s helemaal zijn opgelost.
Maar wat als het leven niet alleen draait om helen?
Wat als het ook gaat over leven?
Over ontvangen.
Over groeien.
Over nieuwe herinneringen maken.
Nieuwe ervaringen opdoen.
Nieuwe uitdagingen aangaan.
Hoop.
Toekomst.
Verwachting.
Geloof.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat God met je meegaat.
Hoe gebroken je je vandaag ook voelt…
Mag het er zijn?
Is de grootste strijd soms niet het strijden tégen de strijd?
Het vechten tegen je eigen worsteling?
Wat als je gewoon even mag huilen?
Wat als je boos bent?
Wat als je het allemaal even niet weet?
Bij God ben je welkom.
Met alles.
En juist daar, in die kwetsbaarheid, kun je ervaren dat je gedragen wordt.
Dat er ruimte is.
Voor jouw verdriet.
Voor jouw vragen.
Voor jou.
Precies zoals je nu bent.
Wat een opluchting is dat.
En nee…
Daar ga ik geen cursus voor maken.
Geen training.
Geen methode.
Geen stappenplan.
Dat heet gewoon leven.
Vallen en opstaan.
Strijden en weer opstaan.
Gedragen door genade.
Gedragen door de liefde van God.
In de Bijbel staat:
“Heb uw naaste lief als uzelf.”
Misschien begint liefde voor jezelf wel hier.
Niet door jezelf eindeloos te verbeteren.
Maar door te aanvaarden dat je gedragen wordt door God.
Dat je niet voortdurend hoeft te vechten tegen jezelf.
Dat je niet steeds een nieuwe methode hoeft te zoeken.
Niet steeds dieper hoeft te graven.
Niet steeds meer hoeft te bereiken.
Jezus nodigt ons uit aan Zijn tafel.
Niet om harder te rennen.
Maar om te zitten.
Te ontvangen.
Tot rust te komen.
Kun jij dat?
Gun jij jezelf dat?
Gewoon zitten.
En ontvangen.
Voor mij begon het bij één eenvoudige keuze.
Niet langer alles op eigen kracht.
Maar zeggen:
“Heer, ik kan dit niet alleen.”
Ik begon te bidden.
Ik vroeg Jezus om hulp.
Ik legde mijn leven in Gods handen.
Niet omdat ik ineens alles begreep.
Maar omdat ik erop ging vertrouwen dat Hij mij beter kent dan ik mezelf ooit zal kennen.
Waarom zou je willen veranderen wat God nooit bedoeld heeft om te veranderen?
In Genesis verleidt de slang Eva met de woorden:
“U zult als God zijn.”
Volgens mij is dat in de hele 'healingwereld', New age, Quantum fysica, geef het een naam, de grootste verleiding.
De gedachte dat wij zelf alles moeten beheersen.
Alles moeten manifesteren.
Alles moeten optimaliseren.
Alles moeten genezen.
Maar de Bijbel wijst juist een andere weg.
Een weg van nederigheid.
Jakobus schrijft:
“God keert Zich tegen de hoogmoedigen, maar aan de nederigen geeft Hij genade.”
Durven wij nog werkelijk op onze knieën te gaan?
Durven we toe te geven dat we God nodig hebben?
De Bijbel zegt ook:
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.”
En Jezus zegt:
“Kom naar Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.”
Dat is geen oproep om jezelf sterker te maken.
Dat is een uitnodiging om te ontvangen.
Ik kom uit een heftige burn-out.
Ik heb uittredingen meegemaakt.
Ik heb eenheidservaringen gekend.
Been there.
Done that.
Maar niets daarvan geeft mij de vrede die ik gevonden heb in Jezus Christus.
Vandaag verlang ik maar naar één ding:
Thuiskomen.
Niet in mezelf.
Maar bij God.
Niet geleid door mijn eigen kracht.
Maar stap voor stap geleid door Jezus.
Ben ik dan altijd blij?
Nee.
Ik struikel.
Ik worstel.
Ik val.
En ik sta weer op.
Dat is het leven.
Maar ik hoef het niet alleen te dragen.
Ik wens je geen perfecte versie van jezelf.
Ik wens je een levende relatie met de Heer.
Met de Schepper van hemel en aarde.
Hij kent jou beter dan wie dan ook.
Hij heeft jou gemaakt.
Hij noemt Zichzelf Vader.
En Zijn armen staan open.
Misschien heb je al die technieken, methodes en trucjes uiteindelijk helemaal niet nodig om thuis te komen.
Want er is één Heelmeester.
Jezus Christus.
En die waarheid gun ik iedereen.
❤️🙏
Reactie plaatsen
Reacties