Ons leven op aarde heeft betekenis
Veel christenen leven met hoop op de toekomst. De Bijbel spreekt over eeuwig leven, herstel en de terugkomst van Jezus. Die hoop kan troost geven wanneer het leven zwaar is. Toch betekent dat niet dat ons leven op aarde onbelangrijk is. Juist dit leven heeft waarde.
Soms kunnen mensen die dagelijks worstelen met een beperking, ziekte, eenzaamheid of psychische pijn het gevoel krijgen dat hun leven “pas echt begint” wanneer het lijden voorbij is. Alsof het aardse leven alleen een wachtkamer is. Maar de Bijbel spreekt anders over het menselijk leven.
God schiep mensen niet zonder bedoeling. In Genesis wordt de mens beschreven als geschapen naar Gods beeld. Dat betekent dat ieder mens waarde draagt — niet omdat iemand sterk, gezond of succesvol is, maar omdat hij of zij door God gewild is.
Niet wachten op het echte leven
De hoop op Jezus’ terugkomst is geen oproep om passief te worden. Jezus roept mensen niet op om zich terug te trekken uit het leven, maar om midden in het leven lief te hebben, trouw te zijn, anderen te dienen en vol te houden.
Ook iemand met een beperking heeft een plaats, een roeping en betekenis. Niet ondanks zijn of haar bestaan, maar juist daarin. Een beperking maakt een mens niet minder waardevol of minder bruikbaar voor God.
In de Bijbel zien we dat God vaak werkt door kwetsbare mensen heen. Mensen die worstelden, twijfelden, lichamelijke beperkingen hadden of zich zwak voelden, werden niet afgeschreven. Hun leven bleef betekenisvol.
Niet iedere beperking is een probleem dat opgelost moet worden
Soms wordt in christelijke kringen gesproken alsof iedere beperking direct genezen moet worden. Alsof volledig herstel de enige uitkomst is die echt hoopvol zou zijn. Maar wanneer genezing uitblijft, kunnen mensen zich schuldig, vergeten of geestelijk tekort voelen.
Toch laat de Bijbel zien dat een mens niet pas waardevol wordt ná genezing.
Jezus genas mensen uit liefde en mededogen, maar Hij maakte nooit duidelijk dat alleen gezonde mensen betekenisvol kunnen leven. Het christelijk geloof draait uiteindelijk niet alleen om het verdwijnen van zwakte, maar om Gods aanwezigheid midden in menselijke kwetsbaarheid.
Dat betekent niet dat bidden om genezing verkeerd is. Hoop op herstel mag bestaan. Maar iemands leven hoeft niet “on hold” te staan totdat alles beter wordt. Een beperking betekent niet dat Gods plan mislukt is.
Geschapen met een doel
Iedere mens heeft eigenschappen, ervaringen en mogelijkheden die uniek zijn. Soms groeien juist door moeite heen eigenschappen als medeleven, trouw, wijsheid, zachtheid en doorzettingsvermogen. Dingen die in Gods Koninkrijk van grote waarde zijn.
In 1 Corinthians schrijft Paulus dat juist de delen die zwak lijken, onmisbaar zijn. Dat beeld laat zien dat niemand overbodig is.
God vraagt niet van mensen om eerst “perfect” te worden voordat hun leven betekenis krijgt. Hij nodigt mensen uit om Hem te volgen met alles wat zij zijn — inclusief hun kwetsbaarheid.
Kiezen voor leven
Kiezen voor leven betekent niet dat alles makkelijk is of dat pijn verdwijnt. Het betekent ook niet dat iemand altijd sterk moet zijn. Soms betekent kiezen voor leven eenvoudigweg:
- blijven,
- hoop blijven zoeken,
- jezelf niet opgeven,
- liefde blijven ontvangen en geven,
- geloven dat jouw bestaan ertoe doet.
Het christelijk geloof leert niet dat ons leven op aarde waardeloos is totdat de hemel begint. Het leert juist dat God aanwezig wil zijn in het leven van nu.
Daarom hoeft niemand zijn bestaan alleen te zien als wachten op later. Ook vandaag heeft een mens betekenis. Ook met een beperking. Ook in kwetsbaarheid. Ook in strijd.
Want een mens is niet pas waardevol wanneer hij genezen, sterk of succesvol is. Een mens is waardevol omdat hij door God geliefd en gewild is.
Bestaan beperkingen wel echt?
Ik kwam op fb een bericht tegen over genezingsdiensten, waarbij werd vertelt dat we mogen hopen op genezing en tot die tijd is God er altijd bij. Hierop reageerde ik dit bericht en vond het wel een mooi thema, vandaar dat ik deze pagina hierna heb geschreven met als thema: ons leven op aarde doet ertoe. Bestaan beperkingen wel echt? Of heeft de samenleving een norm gemaakt en alles wat daarvan afwijkt is een beperking. En waarom voelen we ons soms zo ontiegelijk beperkt? Is dat niet omdat we de norm van de maatschappij niet kunnen halen? En is dat dan onze beperking? Of is dat dan een verkeerd ideaal norm beeld, dat de maatschappij heeft gesteld? En verlangen we dan naar genezing om die norm alsnog te kunnen halen? Of verlangen we ten diepste naar acceptatie hoe God ons heeft geschapen en dat er voor ons uniek zijn ruimte is om te mogen leven in deze wereld?
Een mooie gedachte zou zijn: God heeft je geschapen, zoals je bent met wat je wél kan en wat je niet kan. En daarin zijn er dus 8 miljard verschillende soorten. Dat zou de ideale gedachte zijn.
Maar wat als de wereld is gebouwd op een ‘norm’. De norm is dan: een man of een vrouw. Met zintuigen. Met 2 handen, 2 benen, 2 voeten. Met spraak. Met gehoor. Met communicatieve vermogens. Met een brein dat functioneert. Dat zou logisch zijn en daar is het leven ook op gebouwd.
Dan is een ‘beperking’, dus iets wat jij niet hebt of niet kan ten opzichte van wat de maatschappij als ‘norm’ heeft gekozen. Je wijkt dan af van de ideale mens.
Als je het zo kan zien, dan is een beperking eigenlijk helemaal niet zo’n beperking. Het is gewoon wie jij bent en wat je wel/niet kan, maar als we het dan vervolgens gaan hebben over rechten/plichten/verwachtingen dan kom je met een ‘beperking’ toch echt wel dagelijks in de knoei met alles wat je maar tegen komt in het leven.
Mijn man is doof, maar de maatschappij verwacht dat we kunnen horen. Hij ging niet meer naar de kerk, omdat hij de dienst niet kon verstaan. Nou, daar gaat al een heel belangrijk aspect van het geloof. Overal in de bijbel staat ‘voor wie horen’ maar wat als je het niet kan horen? Wat als je blind en doof bent? En de bijbel dus niet kunt lezen?
Ik heb zelf autisme, maar overal liep ik tegenaan dat het tempo van het bedrijfsleven veel te hoog ligt en ik daar niet aan mee kon komen.
Ik denk dat het probleem niet ligt bij hoe sterk we geloven en of God er wel/niet bij is, maar dat de maatschappij een norm heeft uitgekozen, die voor heel veel mensen niet haalbaar is en dan val je al snel ‘buiten de boot’ en voor die mensen is het extra worstelen.
Het verlangen is dan vaak niet genezing, maar acceptatie van hoe God ons heeft geschapen en mee mogen draaien in het leven waar er dan ook plek is voor jouw jou zijn, zoals God het heeft bedoelt.
We hoeven niet alles te fixen wat God nooit gebroken heeft bedoelt, maar we kunnen wel een wereld herstellen waarin we allemaal ruimte krijgen om te mogen leven.
Gebed.
Heer onze God,
Dank U dat U ieder mens met liefde en aandacht hebt geschapen.
Dank U dat niemand voor U onzichtbaar is en dat ieder leven waarde heeft.
U kent de mensen die leven met een beperking, met strijd, met vermoeidheid of met het gevoel niet altijd mee te kunnen komen in deze wereld.
Heer, wilt U laten zien dat ook hun leven betekenis heeft.
Niet later pas, maar juist hier en nu.
Wilt U door hen heen werken met de talenten, gaven en eigenschappen die U in hen hebt gelegd.
Geef dat hun kracht zichtbaar mag worden.
Dat hun zachtheid, trouw, creativiteit, wijsheid, eerlijkheid, doorzettingsvermogen en liefde tot bloei mogen komen.
Open deuren naar plekken waar zij zichzelf mogen zijn en waar ruimte is om te groeien.
Heer, geef mensen om hen heen die niet alleen kijken naar beperkingen, maar juist naar mogelijkheden, waardigheid en de unieke persoon die U hebt gemaakt.
Laat kerken, families, vriendschappen en gemeenschappen plaatsen zijn waar iedereen erbij hoort.
Wanneer iemand zich klein, vergeten of onzeker voelt, wilt U dan hoop geven.
Wanneer dromen verdwenen lijken, wilt U nieuw vertrouwen geven.
En wanneer het leven zwaar is, geef dan de kracht om te blijven kiezen voor het leven dat U geeft.
Jezus, laat mensen ontdekken dat zij niet minder waardevol zijn door hun beperking, maar geliefd zijn zoals zij zijn.
Gebruik hun leven om licht, troost en liefde door te geven aan anderen.
Laat ieder mens de plek vinden waar hij of zij tot bloei mag komen.
Een plek van vrede, betekenis, verbondenheid en hoop.
Amen.