Ik deed net de gordijnen dicht en bleef nog even staan. Dankbaarheid overviel me. Wat ben ik God dankbaar dat ik hier mag wonen.

Ik ben geboren in Amsterdam en opgegroeid in Almere — een echt stadsleven gewend. Maar toch was ik als kind altijd al liever in de natuur. In de stilte, de rust, de prachtige kleuren, de bloemen en de dieren. Prachtig.

Almere was altijd druk. Altijd verkeer. Altijd massa. Alsof je er zelf bijna in verdwijnt. Een mier in een mierenhoop, zo voelde het soms. We woonden altijd tegenover een bushalte of treinstation, waar de hele dag een belletje afging als er een bus voorbijreed of weer werd omgeroepen dat een trein vertraging had. Druk. Chaos.

Mijn opa woonde in Brummen, ook in een landelijke omgeving. Daar voelde ik altijd al iets bijzonders bij. Het dorpsgevoel, het groen.

En nu, zoveel jaren later, sta ik hier. Zoveel meegemaakt, zoveel moeten verwerken, zoveel doorstaan… en hier mag ik rusten en me verblijden in Gods genade en liefde, op zo’n fijne plek. Dankbaar.

Ik zou God wel honderd brieven kunnen schrijven.
(Hmm… ideetje voor een nieuw boek?)
‘100 rauwe brieven naar God’.

En is het leven op het platteland dan echt zo anders dan in de stad? Ja.

Het ’s ochtends wakker worden en de koeien horen loeien voor de deur. De paarden zien rennen en rollen. De vrijheid. De ruimte. Maar ook de echte boerengeur. (Dat went!)

Iedere dag kijken wat er in de tuin groeit en daar samen recepten voor bedenken blijft verrassend. Laatst besefte ik me ineens: hoeveel kopjes thee zouden er eigenlijk in onze tuin groeien?

Vandaag renden de kinderen door de tuin en waren heerlijk aan het spelen. Ze stopten even bij onze vijver en bekeken een kikker die daar zat. Zo’n klein, spontaan moment. Dat avontuurlijke. Hoe kinderen zich nog kunnen verwonderen. Zo mooi.

Hoeveel prachtige foto’s zouden er gemaakt kunnen worden van zulke fijne momenten in de natuur? Maar vooral: hoeveel mooie herinneringen bewaren we ervan in ons hart?

Iedere dag denk ik weer aan die tekst uit de Bijbel:
“Ik zal jullie zegenen met planten en bomen om van te eten en te leven.”

En dan besef ik opnieuw: ja, God heeft ons echt rijkelijk gezegend.

Maar kunnen we het ook ontvangen? Nemen we dagelijks nog even de tijd voor een wandeling in de natuur? En ja..dat kan ook als je in een stad woont. Even stilstaan bij hoe mooi alles is — en beseffen dat het allemaal een zegen van God is, om van te mogen genieten.

Ik bid en hoop dat jij ook soms even je blikveld mag verruimen, zodat je beseft hoe gezegend we zijn met alle planten en bomen om van te eten en van te leven.

Laat je in de reacties weten welke leuke recepten jij hebt uitgeprobeerd met ingrediënten uit de natuur?

Een gezegende dag!

Sandy Vanessa