Zorgen voor dieren.

Zorg dragen voor wat God ons geeft

Over dieren, rentmeesterschap en de schoonheid van kleine trouw

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven.

Soms zijn er van die momenten in het leven waarop je even in een soort wachtstand terechtkomt.

Je denkt:

God, wat wilt U dat ik doe?
Waar mag ik mij voor inzetten?
Wat wordt het volgende avontuur?
Waar mag ik naartoe groeien?

Je bent misschien op zoek naar iets nieuws. Een nieuw idee, een nieuw project, een nieuwe bestemming.

Maar soms komt het antwoord helemaal niet in de vorm van iets nieuws.

Soms lijkt het antwoord eerder te zijn:

Kijk eens naar wat Ik je al gegeven heb.

Alsof God zachtjes zegt:

Maar Ik heb je dit allemaal al gegeven.
Draag je daar zorg voor?
Ben je dankbaar voor wat er al is?
Wat doe je met wat je al in handen hebt gekregen?

En misschien is dat wel een vraag die we ons allemaal regelmatig mogen stellen.

Want hoe gemakkelijk is het om te wennen aan de zegeningen die we hebben ontvangen?

Wat eerst bijzonder was, wordt langzaam gewoon.

De tuin wordt de tuin.
Het huis wordt het huis.
De kinderen worden onderdeel van de dagelijkse routine.
En de dieren die iedere ochtend op ons wachten, worden misschien gewoon… de dieren die gevoerd moeten worden.

Maar wat als juist in dat gewone iets bijzonders verborgen ligt?

Wat als in het allerkleinste, een grote les van God verscholen zit?

De dieren in onze tuin

Wij wonen in een boerendorp en hebben een grote tuin van ongeveer 2800 m².

Daar leven verschillende dieren om ons heen.

Kippen, konijnen, katten en allerlei vogels die onze tuin bezoeken.

Iedere ochtend lopen we langs de dieren.

Water verversen.
Voer geven.
Even kijken of alles goed gaat.
Het hok controleren.
Een dier aaien.
Een kip oppakken.
Even blijven kijken.

En eerlijk gezegd: soms voelt het bijna als routine.

Maar toen ik hier opnieuw over nadacht, moest ik denken aan een heel eenvoudig Bijbelvers:

“De rechtvaardige zorgt goed voor zijn vee, maar de barmhartigheid van goddelozen is wreed.”
— Spreuken 12:10

Wat een bijzonder vers.

De Bijbel maakt hier een verbinding tussen rechtvaardigheid en de manier waarop iemand met dieren omgaat.

Zorg voor dieren is dus niet zomaar iets onbelangrijks.

Het kan iets laten zien van ons hart.

God heeft de dieren aan ons toevertrouwd

Al in Genesis lezen we dat God de dieren heeft geschapen.

Ze zijn niet door ons gemaakt.

Ze zijn van God.

En toch geeft God de mens een bijzondere verantwoordelijkheid binnen Zijn schepping.

In Genesis 1:26-28 krijgt de mens de opdracht om te heersen over de dieren. Maar Bijbels gezien betekent dat niet: doe ermee wat je wilt.

Heerschappij staat juist in het licht van verantwoordelijkheid.

Wij mogen omgaan met Gods schepping als mensen die iets toevertrouwd hebben gekregen.

Dat is rentmeesterschap.

Een rentmeester is iemand die iets beheert wat uiteindelijk van een ander is.

Dat verandert je houding.

Je kijkt niet meer alleen:

“Wat kan ik hiermee?”

Maar ook:

“Hoe kan ik hier goed voor zorgen?”

“Hoe ga ik hiermee om op een manier die God eert?”

God ziet ook de dieren

In Psalm 147:9 staat:

“Hij geeft het vee zijn voedsel, aan de jonge raven wanneer zij roepen.”

En in Psalm 104 wordt uitgebreid beschreven hoe God voor Zijn schepping zorgt. De dieren krijgen hun voedsel, de bomen groeien en de aarde wordt door God onderhouden.

Dat is zo mooi om over na te denken.

De Schepper van het universum heeft aandacht voor Zijn schepping.

En misschien mogen wij daarin iets van Zijn karakter weerspiegelen.

Niet omdat wij God zijn.

Niet omdat wij de schepping kunnen redden.

Maar omdat wij mogen leren zorgzaam om te gaan met wat Hij ons heeft toevertrouwd.

Zorg voor dieren als oefening in trouw

Een dier kan niet tegen je zeggen:

“Zou je vandaag alsjeblieft mijn water willen verversen?”

Een kip kan niet vertellen dat haar voerbak leeg is.

Een konijn kan niet uitleggen dat het hok schoongemaakt moet worden.

Juist daarom vraagt dieren verzorgen om trouw.

Ook als je geen zin hebt.

Ook als het regent.

Ook als je liever iets anders zou doen.

Iedere ochtend opnieuw.

Voer geven.

Water geven.

Schoonmaken.

Kijken.

Opletten.

Zorgen.

Daar zit iets moois in.

Trouw zit niet altijd in grote dingen.

Soms zit trouw in het iedere dag opnieuw doen van iets kleins.

Jezus zegt in Lukas 16:10:

“Wie trouw is in het minste, is ook trouw in het grote.”

Misschien is een kippenhok daarom wel een verrassend goede plek om iets te leren over trouw.

Barmhartigheid begint soms heel klein

We denken bij barmhartigheid misschien aan grote dingen.

Iemand helpen.

Een zieke bezoeken.

Geld geven.

Voor iemand zorgen.

Maar barmhartigheid kan ook heel klein beginnen.

Een dier niet onnodig pijn doen.

Zorgen dat het voldoende eten en drinken heeft.

Een gewond dier helpen.

Een vogel die gevallen is niet zomaar negeren.

Een kind leren om voorzichtig met een insect om te gaan.

Niet alles wat klein is, is onbelangrijk.

Jezus leert ons juist om oog te hebben voor het kleine.

En misschien is dat ook wel waarom ik het zo mooi vind om opnieuw naar onze dieren te kijken.

Niet alleen als dieren die bij ons wonen.

Maar als onderdeel van Gods schepping die aan onze zorg is toevertrouwd.

De zorgzame rentmeester

Rentmeesterschap betekent voor mij steeds meer:

God danken voor wat Hij geeft en daar vervolgens zorgvuldig mee omgaan.

Dat geldt voor zoveel dingen.

Voor ons huis.

Voor onze tuin.

Voor ons voedsel.

Voor onze spullen.

Voor de natuur.

Voor onze tijd.

Voor onze kinderen.

En ook voor de dieren.

Het gaat niet om perfectie.

Het gaat om een houding van het hart.

Heer, U hebt mij dit gegeven. Help mij om er goed voor te zorgen.

En misschien is dat wel een heel eenvoudig gebed voor iedere dag.

Wat leren kinderen hiervan?

Ik vind het prachtig dat kinderen dit al van jongs af aan kunnen leren.

Niet door er meteen een ingewikkelde les van te maken, maar gewoon door samen te kijken, te ontdekken en te zorgen.

Je kunt bijvoorbeeld:

• samen verschillende dieren leren herkennen;
• namen van vogels leren;
• praten over wat dieren eten;
• tekenen of schilderen wat je buiten hebt gezien;
• samen naar vogels luisteren;
• een klein natuurdagboek bijhouden;
• dieren voeren en kinderen daarbij laten helpen;
• voorzichtig omgaan met insecten;
• samen kijken naar sporen, veren en nesten;
• een vogelvoedertje maken;
• tijdens een wandeling benoemen welke dieren je ziet.

Zelfs op de fiets kan het al.

Zit er een kleuter achterop en vliegt er ineens een vogel voorbij?

Dan kun je samen even stoppen met alles wat je aan het doen bent en zeggen:

“Kijk eens! Zie je dat vogeltje?”

Welke kleur heeft hij?

Hoe vliegt hij?

Maakt hij geluid?

Waar zou hij naartoe gaan?

Zo wordt een gewone fietstocht ineens een klein moment van verwondering.

Zelf een vogelvoedertje maken

Een eenvoudig vogelvoedertje kun je zelfs maken met iets wat je waarschijnlijk al in huis hebt.

🍊 Sinaasappel-vogelvoedertje

Wat heb je nodig?

• 1 halve sinaasappel
• 2 of 3 stevige satéprikkers
• een stukje touw
• vogelvoer

Zo maak je het:

1. Snijd een sinaasappel doormidden.

Eet de sinaasappel lekker op en gebruik de lege schil als klein bakje.

2. Maak twee kleine gaatjes tegenover elkaar.

Daar kun je straks het touw doorheen doen.

3. Steek de satéprikkers door de sinaasappelschil.

Je kunt ze kruislings door de sinaasappel steken, zodat de vogels kleine zitplekjes hebben.

4. Maak het touw vast.

Hang het voederbakje op een rustige plek in de tuin, bijvoorbeeld aan een stevige tak.

5. Vul de sinaasappel met vogelvoer.

En dan begint het wachten.

Misschien komt er niet meteen een vogel.

Maar dat geeft niet.

Kijk samen rustig wat er gebeurt.

Welke vogels komen erop af?

Hoe lang blijven ze?

Welke vogel komt als eerste?

En misschien ontdekken jullie ondertussen nog veel meer dieren in de tuin.

Een klein moment van verwondering

Je kunt er met je kind een klein spelletje van maken:

“Vandaag gaan we drie verschillende vogels zoeken.”

Of:

“Welke vogel denk jij dat er als eerste komt?”

Zo wordt zorgen voor dieren niet alleen een taakje.

Het wordt een moment van samen zijn.

Een moment van leren.

Een moment van verwondering.

En misschien zelfs een moment om God te danken.

God dienen in het kleine

Ik denk dat ik zelf iets opnieuw mag leren.

Soms wacht ik op het volgende avontuur.

Op een nieuw idee.

Op iets groters.

Op een duidelijke richting.

Maar misschien zegt God soms:

“Kijk eens om je heen.”

Kijk naar wat er al is.

Naar de tuin.

Naar de dieren.

Naar de kinderen.

Naar de kleine dagelijkse dingen.

Want misschien hoef ik niet altijd ergens naartoe.

Misschien mag ik soms gewoon trouw zijn op de plek waar God mij heeft neergezet.

De volgende keer dat ik naar het kippenhok wandel, wil ik daarom niet alleen denken:

De kippen moeten eten.

Ik wil proberen te denken:

“Dank U, Heer, voor deze dieren. Dank U dat ik voor hen mag zorgen. Help mij om trouw en barmhartig te zijn met wat U mij hebt toevertrouwd.”

Dan wordt een gewoon rondje door de tuin ineens iets anders.

Niet omdat het rondje veranderd is.

Maar omdat mijn blik veranderd is.

En misschien is dat wel de mooiste les.

God dienen gebeurt niet alleen in de grote dingen.

Soms gebeurt het in het klein.

In trouw.

In zorg.

In aandacht.

In barmhartigheid.

In een kind dat leert voorzichtig een vogel te bekijken.

In een hand die voer in een bakje doet.

In iemand die iedere ochtend opnieuw voor een dier zorgt.

Want wat klein lijkt voor ons, kan in Gods ogen een plek zijn waar liefde zichtbaar wordt.

“De rechtvaardige zorgt goed voor zijn vee.”
— Spreuken 12:10

En dus…

De volgende keer dat ik naar het kippenhok wandel, kijk ik misschien net iets anders.

Ik zie niet alleen mijn dieren.

Ik zie iets wat God mij heeft toevertrouwd.

En ik mag ervoor zorgen.

Dat is misschien geen nieuw avontuur.

Maar misschien is het wel een nieuwe manier om te kijken naar het avontuur dat God mij al heeft gegeven.

Ik wens je een fijne dag,

met fijne diertjes om je heen! 🐔🐰🐦🐈

God zegene je!

Sandy Vanessa