Het zenuwstelsel begrijpen: autisme, overprikkeling, rust en geloof.

 

Ik geloof, dat God iedere situatie, iedere pijn ten goede brengt voor Zijn koninkrijk en wij écht levende getuigenissen kunnen zijn voor wat Jezus in je leven kan doen. God heeft niet nodig om 'verdedigd' te worden, Hij is en blijft de alfa en de omega. Hij is en blijft alomtegenwoordig. Hij heeft een plan voor Zijn schepping, maar ook voor jouw leven. En daarom geloof ik, dat ik mijn route, mijn getuigenis mag delen om jouw bemoedigen.

God heeft mij laten zien, dat mijn klachten niet mijn waarde als mens, als kind van God bepalen. Waar ik niet aan eisen kan voldoen, die de wereld stelde werd ik afgekeurd door het UWV, maar God liet zien dat waar deuren sluiten er nieuwe deuren open gaan. We zijn niet van de wereld, maar wél in de wereld. Het is nooit God's bedoeling om ons te isoleren, maar wél om ons te beschermen tegen de boze. Dat is wat Jezus de vader vroeg, om Zijn kinderen niet uit te wereld te plaatsen, maar om te beschermen. Als je wordt afgekeurd door het UWV kun je bidden en vragen of God je talenten en creativiteit op een andere manier wilt inzetten, die wél bij jouw vorm van autisme past. 

Bij mij werd dit een nieuwe manier van leven. Homestead living. Thuis zorgen voor de diertjes, de moestuin, samen met m'n man en kinderen. Wanneer de kinderen op school zijn kan ik filteren door te gaan schrijven, te bidden, bijbel lezen en het op een tempo dat lukt, mijn website onderhouden. Dit is een heel ander tempo, dan de wereld van ons vraagt en ook absoluut niet te vergelijken, maar het geeft wel aan dat God nog steeds waarde ziet in wat ik kan bieden buiten het tempo en functie eisen van een baan om. 

Hetzelfde geld voor het Christelijk geloof. Het Christelijk geloof kent bedieningen, orde, allerlei posities en taken. Er zijn apostelen, leraren, voorgangers, herders, evangelisten etc. In de kerk zijn er zoveel rollen en taken. Van schoonmaker tot kinderwerk, tot oudsten etc. Ook daarbij geldt weer, dat de kerk graag bemoedigt om een positie in te nemen, om bij te dragen, om God te dienen. 

Voor iemand met autisme kan dit wéér als falen worden ervaren. Apart gezet van de samenleving door gebreken, thuis komen in geloof én nu alwéér apart worden gezet, omdat je niet kan voldoen aan de eisen die er worden gesteld. 

Sommige kerken geloven zelfs, dat je dan bevrijding nodig hebt, want een Christen kan geen slachtoffer zijn. Een christen kan niet zwak zijn. Een christen zou z'n gevoel niet moeten volgen, maar in de kracht van God blijven wandelen. 

Ik ben al jaren aan het uitpluizen hoe het zenuwenstelsel werkt, hoe geloof werkt, hoe systemen werken, hoe religie in elkaar zit. En er is 1 ding wat voor mij boven water blijft: Jezus. Hij kent je wonden, Hij kent je pijn, je mag bij God komen met alles wat er is. Hij weet precies wat we nodig hebben. En het is wellicht niet altijd wat we willen, maar wél wat we nodig hebben. Wat God vindt dat we nodig hebben. En meestal is het zoveel mooier, dan je zelf kon bevatten. Amen.

Je roeping en waarde hoeft niet te liggen in wat je doet, maar wie bént. Wie jij bent in God's ogen. Je bent vergeven, geliefd, je wordt gedragen, beschermd, geleid en je bent Zijn kind. Amen. 

En vanuit de basis kan God jou opbouwen. In geloof, in wandeling en relatie met jouw schepper. Geloof betekent niet altijd, dat God jou ziekten of zwakten volledig geneest, zodat je weer kan aansluiten bij de menigten en mee kan doen met de dingen, 'zoals het hoort'. Geloofswandeling kan betekenen, dat jouw positie heel anders is bepaalt en wellicht kan je juist vanuit rust en vrede hele andere dingen zien, dan iemand die opgaat in de massa van het leven in de maatschappij. Tegelijkertijd kan je God ook dienen door juist op die plekken te zijn waar God je eerst voor waarschuwden, om dit keer juist dat licht te kunnen zijn voor de ander. Waar God je ook positioneert en je weer opbouwt, vertrouw op Hem! 

Ik blijf Hem volgen, voor nu door het onderhouden van deze website en het schrijven van m'n boeken, en het leven met m'n man en kinderen. En waar dit heen leidt? Alleen God weet dat. 

Als we het hebben over autisme én geloof, dan ontstaat er vaak onbegrip vanuit gebrek aan kennis over de werking van een neurodivers brein, de werking van het zenuwenstelsel en een gebrek aan de geest van onderscheidingsvermogen, waarbij niet alles om bevrijding en genezing vraagt, maar sommige dingen ook gewoon door God zijn bedoelt om zo te zijn. 

Niet iedereen met autisme wordt aangevallen door demonen, niet iedereen met autisme heeft een geest van depressie of luiheid. Het zijn geen 'luie aanstellers', die even het vuur van God extra moeten ervaren om verder te kunnen, zoals het tegenwoordig wordt gepredikt in de welvaartevangelie en tijdens bevrijdingsdiensten. Soms werkt het brein gewoon zoals het brein werkt, omdat het zo door God is geschapen.

En om daar een brug tussen te bouwen, meer begrip en kennis in de wereld te brengen, maar ook om anderen met autisme te kunnen bemoedigen, dat hun autisme niet betekent dat ze moeten afhaken in het geloof, of er niet bij horen, of dat ze ergens met z'n alle op een eilandje thuis horen, deel ik graag deze informatie, die ik door jaren de werking van het zenuwenstelsel te onderzoeken (opleiding, cursus, training, ervaring, gebed) heb kunnen vormen. 

 

Wat is het zenuwstelsel?

Het zenuwstelsel is het communicatienetwerk van ons lichaam. Het helpt ons om de wereld waar te nemen, informatie te verwerken, emoties te ervaren, te bewegen en te reageren op wat er om ons heen gebeurt. Het werkt dag en nacht, ook wanneer we slapen.

 

Het zenuwstelsel bestaat uit verschillende onderdelen. De hersenen verwerken informatie en spelen een belangrijke rol bij ons denken, voelen, herinneren en plannen. Het ruggenmerg verbindt de hersenen met een groot deel van de zenuwen in ons lichaam. De zenuwen geven informatie door vanuit onze zintuigen en organen naar de hersenen en sturen signalen terug naar onze spieren en organen.

Stel dat je in een drukke ruimte zit en iemand plotseling een hard geluid maakt. Je oren nemen het geluid waar en geven deze informatie via zenuwsignalen door aan je hersenen. Je schrikt misschien, je hartslag stijgt en je spieren spannen zich aan. Dit gebeurt vaak al voordat je bewust hebt nagedacht over wat er precies gebeurde.

Ons lichaam is voortdurend bezig met het verwerken van informatie en het aanpassen van onze reacties aan onze omgeving. Dat is een belangrijk onderdeel van hoe we functioneren.

 

Het autonome zenuwstelsel: inspanning en herstel

Een belangrijk onderdeel van het zenuwstelsel is het autonome zenuwstelsel. Dit regelt veel lichamelijke processen waar we niet bewust over hoeven na te denken, zoals onze hartslag, ademhaling en spijsvertering.

Binnen dit systeem spelen onder andere het sympathische en het parasympathische zenuwstelsel een belangrijke rol.

Het sympathische zenuwstelsel helpt ons lichaam om in actie te komen. Het bereidt ons voor op inspanning en kan actief worden wanneer we gevaar ervaren, maar ook bij spanning, tijdsdruk, sporten of sterke emoties. De hartslag kan stijgen, de ademhaling kan versnellen en de spieren worden klaargemaakt om te reageren.

Het parasympathische zenuwstelsel ondersteunt onder meer rust, spijsvertering en herstel. Het helpt het lichaam om na inspanning weer tot rust te komen en energie te herstellen.

Je kunt deze systemen vergelijken met een gaspedaal en een rem. Beide zijn nodig. We kunnen niet voortdurend in volledige ontspanning leven, want soms moeten we juist alert zijn en in actie komen. Het is wel belangrijk dat ons lichaam na inspanning voldoende gelegenheid krijgt om te herstellen.

 

 

Wat gebeurt er bij stress en overbelasting?

Ons lichaam reageert niet alleen op lichamelijk gevaar. Ook onzekerheid, sociale druk, onverwachte veranderingen en een grote hoeveelheid prikkels kunnen spanning veroorzaken.

Wanneer we iets waarnemen, verwerken onze hersenen de informatie en beoordelen ze, grotendeels automatisch, wat er aan de hand is en welke reactie nodig kan zijn. Ons lichaam past zich hierop aan. We kunnen bijvoorbeeld spanning in onze spieren voelen, sneller gaan ademen, onrustig worden of juist verstijven.

Wanneer de belasting langere tijd aanhoudt, kan het steeds moeilijker worden om informatie te verwerken en onze aandacht te sturen. We kunnen vermoeid raken, minder helder denken, emotioneler reageren of moeite krijgen met dagelijkse taken.

Soms merken we pas laat dat we over onze grenzen zijn gegaan. We proberen door te gaan, voldoen aan verwachtingen en zetten onze eigen behoeften opzij. Totdat ons lichaam aangeeft dat het niet meer lukt.

Langdurige stress kan veel energie kosten. Daarom is het belangrijk om signalen van overbelasting serieus te nemen en te onderzoeken wat ons belast en welke ondersteuning we nodig hebben.

 

Wat heeft het zenuwstelsel met autisme te maken?

Autisme is een neuro-ontwikkelingsconditie die invloed heeft op de manier waarop iemand informatie verwerkt, communiceert en de wereld ervaart. Mensen met een neurodivers brein kunnen prikkels, sociale situaties, veranderingen en verwachtingen anders verwerken dan mensen met een neurotypisch brein. 

Dat betekent niet dat ieder persoon met autisme dezelfde ervaringen heeft. De ene persoon is bijvoorbeeld bijzonder gevoelig voor geluid, licht of aanraking, terwijl een ander bepaalde prikkels juist minder sterk opmerkt. Ook de hoeveelheid energie die dagelijkse activiteiten kosten, verschilt sterk per persoon.

Voor sommige mensen met autisme kan het moeilijk zijn om verschillende soorten informatie tegelijkertijd te verwerken. Ze horen bijvoorbeeld een gesprek, merken geluiden op de achtergrond op, proberen lichaamstaal te begrijpen en denken ondertussen na over wat er van hen wordt verwacht.

 

Wat voor een ander vanzelfsprekend lijkt, kan daardoor een ingewikkelde puzzel worden.

Ook sociale situaties kunnen veel verwerking vragen. Ongeschreven regels, onverwachte vragen, veranderingen in afspraken en het interpreteren van lichaamstaal kunnen extra inspanning kosten. Wanneer iemand voortdurend probeert te begrijpen wat anderen bedoelen en hoe diegene daarop moet reageren, kan dat veel energie vergen.

Autisme betekent niet dat het zenuwstelsel voortdurend in een vecht-, vlucht- of bevriesstand staat. Wel kunnen prikkelverwerking, langdurige stress en onvoldoende herstel bij sommige autistische mensen bijdragen aan overbelasting.

 

Overprikkeling: wanneer er te veel binnenkomt

Overprikkeling kan ontstaan wanneer iemand meer informatie en prikkels moet verwerken dan op dat moment haalbaar is.

Denk bijvoorbeeld aan een kerkdienst. Er zijn stemmen, muziek, galm, bewegingen en onverwachte geluiden. Tegelijkertijd probeert iemand te luisteren naar de voorganger, te begrijpen wanneer er iets wordt verwacht en zich bewust te blijven van de mensen om zich heen.

Dat kan behoorlijk veel verwerkingscapaciteit vragen.

Wanneer de belasting te groot wordt, kan iemand moeite krijgen met concentreren, woorden vinden, beslissingen nemen of gevoelens herkennen. Soms ontstaat er onrust of prikkelbaarheid. Iemand kan gaan huilen, zich terugtrekken of het gevoel krijgen dat het hoofd helemaal vol zit. Een ander wordt juist stil, klapt dicht of kan tijdelijk nauwelijks meer reageren.

Sommige mensen noemen zo’n reactie een autistische meltdown of shutdown. Deze begrippen beschrijven verschillende manieren waarop ernstige overbelasting zich kan uiten.

Het is belangrijk om te begrijpen dat dit niet automatisch onwil, ongeïnteresseerdheid of een gebrek aan inzet betekent. Soms probeert iemand juist heel hard om mee te doen, maar lukt het niet meer om alle informatie te verwerken.

Wat je aan de buitenkant ziet, vertelt niet altijd hoeveel iemand vanbinnen moet verwerken.

Er kunnen zich situaties voordoen waarbij iemand werkelijk niet meer in staat is om te spreken, te bewegen, iemand aan te kijken etc, omdat dit werkelijk om teveel inspanning vraagt. 

 

Waarom rust geen luiheid is

In een maatschappij waarin productiviteit, zelfstandigheid en presteren belangrijk zijn, kan rust nemen soms voelen alsof je tekortschiet. Misschien zie je anderen werken, afspreken, sporten, naar de kerk gaan en allerlei taken uitvoeren, terwijl jij na een paar activiteiten al uitgeput bent.

Toch heeft ieder mens grenzen. Voor iemand die veel energie kwijt is aan prikkelverwerking, sociale situaties of dagelijkse veranderingen, kan herstel extra belangrijk zijn.

Rust betekent niet automatisch dat je niets wilt of dat je niet gemotiveerd bent. Het kan juist nodig zijn om daarna weer ruimte te hebben voor de dingen die belangrijk voor je zijn.

Daarom is het waardevol om te leren herkennen wanneer je lichaam spanning opbouwt. Misschien merk je dat geluiden steeds harder lijken binnen te komen, dat je gedachten door elkaar gaan lopen, dat je sneller geïrriteerd raakt of dat je niet meer weet waar je moet beginnen.

Door eerder pauze te nemen, kun je soms voorkomen dat de overbelasting verder oploopt. Dat kan betekenen dat je een rustige ruimte opzoekt, afspraken beperkt, duidelijke routines gebruikt of hulp vraagt bij het verdelen van taken.

Het doel is niet om nooit meer spanning te ervaren. Het gaat erom dat je leert begrijpen wat jouw lichaam nodig heeft en dat je daar, binnen jouw mogelijkheden, rekening mee kunt houden.

 

 

Hoe kun je het zenuwstelsel ondersteunen?

Er bestaat niet één methode die voor iedereen werkt. Wel zijn er verschillende manieren om het lichaam te ondersteunen bij inspanning en herstel.

Prikkels verminderen. Een rustige omgeving, gedimd licht, minder achtergrondgeluid of gehoorbescherming kunnen helpen wanneer geluiden of andere zintuiglijke indrukken te veel worden.

Duidelijkheid en structuur bieden. Vaste routines, duidelijke afspraken en weten wat je kunt verwachten, kunnen helpen om onzekerheid en onnodige mentale belasting te verminderen.

Op tijd pauzeren. Wacht niet altijd tot je volledig uitgeput bent. Korte rustmomenten kunnen helpen om je grenzen eerder te herkennen.

Rustig ademen. Comfortabel en rustig ademen kan sommige mensen helpen om spanning te verminderen. Je hoeft je ademhaling niet te forceren. Als een oefening je juist onrustig maakt, kun je ermee stoppen.

Zacht bewegen. Een rustige wandeling, wat rekken of tijd doorbrengen in de tuin kan helpen om spanning te verminderen en je aandacht op een prettige manier te verleggen.

Goed voor de basis zorgen. Voldoende slaap, eten, drinken en passende medische of psychologische ondersteuning zijn belangrijke onderdelen van herstel.

Veilige verbinding zoeken. Contact met iemand bij wie je jezelf kunt zijn, zonder voortdurend te hoeven uitleggen of verdedigen waarom iets moeilijk is, kan veel betekenen.

Het kan helpen om niet alles tegelijkertijd te proberen. Ontdek stap voor stap wat bij jou past. Je hoeft jezelf niet te dwingen om te ontspannen; soms begint herstel juist met het verminderen van de belasting.

 

Welke rol kan het christelijk geloof spelen?

Naast de lichamelijke en psychologische kant kan ook het geloof een belangrijke bron van steun zijn.

Voor christenen kan de relatie met God houvast bieden wanneer het leven onzeker, ingewikkeld of overweldigend voelt. Gebed, Bijbellezen, vertrouwde geloofsrituelen en het besef dat je niet alles alleen hoeft te dragen, kunnen helpen om hoop, betekenis en verbondenheid te ervaren.

Geloof kan richting geven wanneer je niet meer weet welke stap je moet zetten. Het kan bemoedigen wanneer je je zwak voelt en herinneren aan Gods liefde wanneer je jezelf tekort vindt schieten.

Dat betekent niet dat geloof autisme geneest of dat iedere gelovige automatisch minder stress ervaart. Ook betekent het niet dat je onrust hebt omdat je te weinig gelooft. Lichamelijke, psychologische en sociale factoren blijven belangrijk en verdienen aandacht.

Je mag bidden én professionele hulp zoeken. Je mag vertrouwen op God én je grenzen erkennen. Je mag verlangen naar rust zonder jezelf te veroordelen wanneer je lichaam niet meteen tot rust komt.

Geloof en passende zorg hoeven geen tegenpolen te zijn. God kan door alles heen werken.

 

God als toevlucht wanneer het leven te veel wordt

In Psalm 46:2 lezen we:

“God is ons een toevlucht en kracht, Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden.”

Deze woorden kunnen bemoedigend zijn wanneer je hoofd vol zit, je lichaam gespannen is of je niet meer weet hoe je verder moet.

Je hoeft niet eerst alles op orde te hebben voordat je bij God mag komen. Je hoeft niet eerst rustig, sterk of productief te zijn. Je mag komen zoals je bent, met je vragen, je verdriet, je vermoeidheid en je grenzen.

Soms kun je uitgebreid bidden. Op andere momenten heb je misschien nauwelijks woorden. Ook dan mag je je tot God richten.

Misschien helpt het om even stil te zitten, een Bijbeltekst te lezen of eenvoudig te bidden: Heer Jezus, mijn hoofd is vol. Ik weet even niet hoe ik verder moet. Help mij om te herkennen wat ik nodig heb en wijs mij de volgende kleine stap.

Je hoeft niet altijd meteen een oplossing te vinden. Soms begint een moeilijke periode met erkennen dat het te veel is geworden en dat je hulp nodig hebt.

Gods genade is niet afhankelijk van hoeveel je op een dag kunt doen.

 

 

Je waarde wordt niet bepaald door wat je kunt

Voor mensen met autisme kan het pijnlijk zijn wanneer de wereld voortdurend verwachtingen stelt waaraan zij niet altijd kunnen voldoen. Misschien lukt werken niet meer. Misschien kost een bezoek aan familie veel energie. Misschien wil je graag naar de kerk, maar raak je overprikkeld door de drukte. Of misschien heb je na een lange periode van overbelasting nauwelijks ruimte voor activiteiten buiten je eigen huis.

En daarbij wil ik ook duidelijk nuanceren, dat er echt een verschil bestaat tussen een beetje overprikkeling en het opzich wél aan kunnen, omdat je het herkent en weet hoe je ermee om moet gaan, want het betekent niet dat je nooit overprikkeld mag en kan zijn, maar bij mensen met autisme kan een overprikkeling ook écht even betekenen, dat je echt niet meer in staat bent om te spreken, te reageren of te bewegen. Dit zijn de meltdowns en de shutdowns die we serieus dienen te nemen en niet kunnen afschuiven als: 'Joh, iedereen is weleens overprikkeld, kom op! Je kunt het!'

 

Het kan dan voelen alsof je tekortschiet.

Maar je waarde als mens wordt niet bepaald door je productiviteit, je belastbaarheid of de hoeveelheid activiteiten die je onderneemt.

In Genesis 1:27 lezen we dat God de mens naar Zijn beeld heeft geschapen. Dat zegt iets wezenlijks over de waardigheid van ieder mens. Je bent meer dan wat je kunt presteren. Je hebt gevoelens, behoeften, mogelijkheden en grenzen. Je mag ontdekken welke talenten je hebt en hoe je die kunt inzetten op een manier die bij jouw leven past.

Sommige mensen kunnen veel doen en zijn zichtbaar aanwezig in hun omgeving. Anderen leven met beperkingen die maken dat hun wereld kleiner is geworden. Ook zij verdienen liefde, respect en een plek in de gemeenschap.

 

Je hoeft je waarde niet te bewijzen door steeds meer te doen.

Een kerk waarin ruimte is voor neurodiversiteit

Ook binnen christelijke gemeenschappen is het belangrijk om meer begrip te ontwikkelen voor autisme en overprikkeling.

Niet iedereen die graag bij Jezus wil horen, kan gemakkelijk een kerkdienst bijwonen. Een grote groep, harde muziek, een galmende ruimte, onverwachte veranderingen of de sociale verwachtingen rondom een bijeenkomst kunnen een grote belasting vormen.

Sommigen willen wel komen, maar durven de eerste stap niet te zetten. Anderen proberen steeds opnieuw aanwezig te zijn, maar raken daarna volledig uitgeput. Weer anderen kunnen door ziekte, autisme of langdurige overbelasting nauwelijks deelnemen aan activiteiten.

Het is belangrijk om niet te snel te oordelen over iemands geloof, betrokkenheid of motivatie.

Een kerk kan toegankelijker worden door vooraf duidelijk te maken wat iemand kan verwachten, een rustige ruimte aan te bieden, ruimte te geven om eerder weg te gaan en alternatieven te bieden, zoals een livestream. Ook kan het helpen om iemand niet te dwingen tot oogcontact, spontane gesprekken of deelname aan iedere activiteit.

Vraag liever wat iemand nodig heeft dan zelf in te vullen wat goed voor diegene zou zijn.

Inclusie betekent niet dat iedereen precies hetzelfde moet kunnen. Het betekent dat we serieus proberen rekening te houden met de verschillen tussen mensen.

 

Jezus dienen binnen je eigen mogelijkheden

Soms wordt dienen vooral verbonden met werken, vrijwilligerswerk of zichtbaar actief zijn binnen de kerk. Maar niet iedereen heeft dezelfde mogelijkheden of belastbaarheid.

Je kunt Jezus dienen door te bidden, iemand te bemoedigen, liefde te geven aan je gezin, je talenten te gebruiken of trouw te zijn in kleine dagelijkse dingen. Voor de één betekent dat schrijven, muziek maken of tuinieren. Voor de ander betekent het dat de beschikbare energie vooral nodig is om voor zichzelf te zorgen en de dag door te komen en God aanbidden in de dingen die je doet.

Dat betekent niet dat iedere beperking eenvoudig is of dat je geen verdriet mag hebben over wat niet meer lukt. Het betekent wel dat je niet hoeft te concluderen dat je leven geen betekenis meer heeft wanneer je minder kunt doen.

Gods liefde is geen beloning voor productiviteit. Je hoeft niet eerst iets te presteren om geliefd te mogen zijn.

Wanneer werken niet meer mogelijk is, kan het nodig zijn om opnieuw te ontdekken hoe je leven betekenis krijgt. Dat kan tijd kosten en gepaard gaan met verdriet, vragen en onzekerheid. Je mag daarin groeien op jouw tempo, met ruimte voor rust en ondersteuning.

 

Tot slot: ruimte voor lichaam, ziel en geloof

Het zenuwstelsel helpt ons om de wereld te verwerken en ons aan te passen aan wat er om ons heen gebeurt. Wanneer de belasting groter wordt dan we aankunnen, kunnen we behoefte krijgen aan minder prikkels, meer duidelijkheid, ondersteuning en voldoende herstel.

Voor mensen met autisme kan het extra belangrijk zijn om hun eigen manier van informatieverwerking te leren begrijpen en een leven op te bouwen dat rekening houdt met hun mogelijkheden en grenzen.

Het christelijk geloof kan daarin een bron van hoop, richting en bemoediging zijn. Niet omdat iedere moeilijkheid onmiddellijk verdwijnt, maar omdat je met je vragen en beperkingen bij God mag komen.

Je mag leren luisteren naar je lichaam zonder jezelf te veroordelen. Je mag hulp ontvangen zonder dat dit betekent dat je te weinig op God vertrouwt. Je mag groeien in geloof zonder voortdurend over je eigen grenzen te gaan.

En je mag erop vertrouwen dat je waarde niet verdwijnt wanneer je minder kunt dan vroeger.

 

Je bent een mens, geliefd door God. Je hoeft niet alles alleen te dragen. Er mag ruimte zijn voor jouw lichaam, jouw grenzen, jouw geloof en jouw verhaal.

 

De laatste nuance die ik hoop, dat er wordt recht gezet is het verschil tussen mentale intelligentie en autisme, een neuro-ontwikkelingsconditie én Hsp. 

Er is een verschil tussen: 'Ik voel meer, ik leef vanuit voelsprieten, voel zintuigen, er komt meer binnen in m'n gevoelswereld, ik raak sneller overprikkeld doordat ik meer 'beleef, dieper voel en dieper verwerk'. 

dan: Er komen veel meer prikkels binnen, dan mijn zenuwenstelsel kan verwerken, dan mijn brein kan filteren, dan nu omgezet kan worden in rust en actie, dan nu duidelijk voor mij zijn, dan ik nu kan categoriseren, dan ik nu kan verklaren/begrijpen en omgezet worden in taal, in actie. 

En er is een grote nuance tussen: Ik heb een lager Iq, dus ik ben minder intelligent. Op het gebied van: taalbeleving, rekenen, getalbegrip, bepaalde hersengebieden zijn minder goed ontwikkelt én ik heb een normaal tot hoog IQ, maar mijn zenuwenstelsel functioneert niet naar behoren.

Er is nog veel te ontdekken, te leren en te begrijpen op het gebied van deze nuances, die vaak op 1 hoop worden gegooid. 

Niet iedereen met autisme is ook minder intelligent. Je kunt Hoog-intelligent zijn met een zenuwenstelsel, die dit moeilijk kan verwerken. Alsof je brein zoveel meer verbindingen aanlegt, dat je lichaam het niet kan bijbenen. Met als gevolg: kortsluiting in het verwerkingsproces.

Daarbij wordt weer direct verband gelegd met Hoogbegaafdheid, maar ook niet iedereen die hoogbegaafd is, is direct hoog-intelligent. En mensen met autisme hoeven niet direct hoog-begaafd te zijn, maar kunnen werkelijk moeite hebben ook in sociale contacten. 

Ook is daarbij weer de nuance tussen Hsp. Niet iedereen met autisme is niet-gevoelig. Of niet-empatisch, zoals weleens wordt beweert. Mensen met autisme kunnen heel gevoelig zijn en heel empathisch, maar de manier hoe het zenuwenstelsel het verwerkt kan blokkeren, waardoor iemand dichtklapt, zich liever afsluit en daardoor lijkt het alsof diegene niet sociaal vaardig is. 

Een hele hoop informatie, maar hopelijk wordt steeds duidelijker wat autisme werkelijk is en wat het absoluut niet is. En daardoor kunnen mensen met autisme eindelijk gaan wandelen in acceptatie, hoop, geloof en liefde. In relatie met God. Amen.

 

God zegen voor jou! 
omdat jij ook bestaat en geliefd bent door God.