Over geloof, rust vinden en leven in het ritme van Gods schepping.

Er was een tijd waarin ik steeds opnieuw probeerde mijn plek te vinden in een wereld die voor mij vaak zo druk, overweldigend en ingewikkeld voelde. Een wereld die maar doorging, waarin zoveel van je wordt verwacht en waarin het soms lijkt alsof je voortdurend moet meekomen, presteren en jezelf aanpassen.

Maar diep vanbinnen verlangde ik naar rust. Naar ruimte om op adem te komen. Naar een leven waarin ik niet steeds over mijn grenzen hoefde te gaan, maar gewoon mocht zijn wie ik ben.

Mijn weg is niet altijd gemakkelijk geweest. Na mijn burn-out en uiteindelijk mijn autismediagnose begon ik steeds beter te begrijpen waarom het leven mij zoveel energie kostte. Waarom prikkels soms overweldigend waren, waarom de dagelijkse verwachtingen zwaar konden voelen en waarom ik zo vaak het gevoel had dat ik mezelf kwijtraakte in de drukte van alles om mij heen.

Ook mijn afkeuring door het UWV bracht een grote verandering met zich mee. Het leven dat ik voor ogen had, zag er ineens anders uit dan ik ooit had gedacht.

Toch geloof ik dat mijn verhaal daar niet ophield.

Juist op de plek waar ik mijn eigen mogelijkheden opnieuw moest leren begrijpen, begon ik iets te ontdekken van Gods nabijheid, Zijn liefde en de rust die ik zo hard nodig had.

Jezus zag mij, ook toen ik mezelf dreigde kwijt te raken.

Mijn geloof in Jezus Christus is voor mij niet slechts een overtuiging of een onderdeel van mijn leven. Het is de relatie waarin ik steeds opnieuw mag ontdekken dat ik niet alles zelf hoef te dragen.

Waar ik vroeger vaak probeerde mijn weg te vinden door harder mijn best te doen, heb ik geleerd dat ik bij Jezus mag komen zoals ik ben. Met mijn beperkingen, mijn gevoeligheid, mijn vragen en mijn verlangens.

Ik hoef mijzelf niet eerst te herstellen tot iemand die moeiteloos in deze maatschappij past. Ik hoef niet te bewijzen dat ik waardevol ben door wat ik allemaal kan of hoeveel ik voor elkaar krijg.

Mijn waarde ligt niet in mijn prestaties, maar in Hem.

Wanneer ik terugkijk, voelt het soms alsof ik jarenlang verdween in de chaos van het leven. Alsof ik steeds opnieuw probeerde mee te bewegen met een wereld die niet altijd aansloot bij hoe God mij heeft gemaakt. Maar juist in die periode van uitputting en zoeken, heb ik mogen ontdekken dat ik door Hem niet vergeten was.

Hij zag mij.

En stap voor stap mocht ik leren dat ik mijn leven niet langer op dezelfde manier hoefde in te richten. Dat rust geen zwakte is. Dat eenvoud niet betekent dat je tekortschiet. En dat een leven dat er anders uitziet dan dat van anderen, nog altijd een waardevol leven kan zijn.

Een nieuw leven, dichter bij huis

Samen met mijn gezin hebben we gekozen voor een leven in een dorp, met meer ruimte, meer natuur en meer tijd om thuis te zijn.

We zijn steeds meer gaan leven op een manier die ook wel homestead living wordt genoemd: een leven waarin je bewust omgaat met wat je hebt gekregen, waarin je zelf voedsel verbouwt, de seizoenen volgt en zorgt voor de plek waar je woont.

Onze tuin is daarin een bijzondere plek geworden.

Ik houd mij bezig met moestuinieren, het verzorgen van planten, het oogsten van groenten en fruit, het drogen van voedsel en het maken van verse theetjes van kruiden uit eigen tuin. We zorgen voor onze kippen en proberen steeds meer te leven met aandacht voor de kleine dingen die het dagelijks leven rijk maken.

Het zijn misschien eenvoudige bezigheden, maar voor mij betekenen ze ontzettend veel.

Er is iets rustgevends aan het zaaien van een klein zaadje, het verzorgen van een plant en het geduldig wachten tot er iets groeit. Aan het verzamelen van kruiden, het vullen van potjes en het bewaren van de oogst voor later. Aan het horen van de kippen in de tuin en het ervaren van de wisseling van de seizoenen.

Ik hoef niet altijd ergens naartoe. Ik hoef niet voortdurend iets nieuws te beleven. Ik mag thuis zijn, zorgen, creëren en genieten van wat er al is.

En juist in die eenvoud ontdek ik steeds opnieuw hoe rijk het leven kan zijn.

Rentmeesterschap: leven met aandacht voor Gods schepping

Voor mij is deze manier van leven meer dan een hobby of een landelijke woonstijl. Het raakt aan iets wat ik in de Bijbel terugvind: de uitnodiging om zorgvuldig om te gaan met wat God ons heeft toevertrouwd.

De aarde, de planten, de bomen, de vruchten en alles wat groeit en bloeit, herinneren mij eraan hoeveel er al gegeven is.

Ik wil leren om daar met dankbaarheid mee om te gaan. Om niet alleen te kijken naar wat ik nog mis, maar ook naar wat ik vandaag mag ontvangen.

Een handvol kruiden kan veranderen in een geurige kop thee. Een oogst uit de tuin kan een maaltijd worden. Fruit dat anders verloren zou gaan, kan worden gedroogd of verwerkt tot iets wat we later opnieuw kunnen gebruiken.

Zo leer ik steeds meer om met aandacht te leven, minder te haasten en bewuster om te gaan met Gods schepping.

Niet omdat ik alles zelfvoorzienend of perfect moet doen, maar omdat ik het waardevol vind om zorg te dragen voor wat mij is gegeven.

Ik hoef geen grootse dingen te bereiken om betekenisvol te leven. Soms zit het dienen van God juist in de kleine, trouwe dingen van iedere dag.

Rust vinden in wie ik ben

Sinds mijn autismediagnose ben ik mijn leven ook met andere ogen gaan bekijken. Ik begrijp beter waarom bepaalde situaties mij zoveel energie kosten en waarom ik behoefte heb aan voorspelbaarheid, ruimte en herstelmomenten.

Dat betekent niet dat iedere dag gemakkelijk is. Ook in een rustige omgeving zijn er dagen waarop alles te veel kan worden. Het gezinsleven gaat door, er zijn verantwoordelijkheden en mijn energie is niet iedere dag hetzelfde.

Maar er is iets veranderd.

Ik leer beter luisteren naar mijn grenzen. Ik mag mijn dagen anders indelen en hoef niet voortdurend te leven volgens het tempo van de buitenwereld. Ik ontdek welke bezigheden mij vreugde geven en welke omstandigheden mij helpen om tot rust te komen.

En boven alles leer ik mijn identiteit niet te laten bepalen door mijn diagnose of mijn beperkingen.

Ik ben niet alleen iemand die is uitgevallen in de maatschappij. Ik ben niet alleen mijn burn-out, mijn autisme of wat ik niet meer kan.

Ik ben een mens die door God wordt gezien en geliefd.

Een vrouw, een echtgenote en een moeder. Iemand die mag groeien in geloof, die graag met haar handen werkt, die geniet van Gods schepping en die op haar eigen manier iets mag betekenen voor anderen.

Misschien ziet mijn leven er anders uit dan ik vroeger had verwacht. Maar anders betekent niet minder waardevol.

Thuisgekomen

Soms voelt het alsof God mij uit de voortdurende drukte heeft geleid naar een plek waar ik opnieuw mag leren leven.

Niet omdat het leven hier volmaakt is. Niet omdat al mijn moeilijkheden verdwenen zijn. Maar omdat ik steeds meer ruimte ervaar om thuis te komen bij Hem, bij mijn gezin en bij mezelf.

Een plek waar ik mag vertragen.

Waar ik mag zaaien zonder meteen te hoeven oogsten. Waar ik mag rusten zonder mij schuldig te voelen. Waar ik de schoonheid van kleine dingen opnieuw leer zien.

Een plek waar ik in de stilte van de tuin, tussen de planten en de dieren, iets mag herkennen van de trouw van mijn Schepper.

Jezus heeft mij geleerd dat ik niet alles zelf hoef te dragen. Dat ik met mijn vermoeidheid en mijn zorgen bij Hem mag komen. En dat ik mijn leven niet hoef te vergelijken met dat van anderen om te mogen geloven dat het goed is.

Misschien is dit wel een van de mooiste dingen die ik in deze nieuwe levensfase leer: dat God niet alleen aanwezig is in de grote momenten, maar ook in het gewone leven.

In het verzorgen van onze tuin. In een kop verse kruidenthee. In het samen eten met mijn gezin. In de stilte van een nieuwe ochtend. In een klein zaadje dat uitgroeit tot iets wat vrucht draagt.

Ik hoef niet langer overal te zoeken naar een plek waar ik mag zijn. Bij Jezus mag ik thuiskomen.

En vanuit die rust mag ik iedere dag opnieuw ontdekken hoe ik, met de mogelijkheden die ik heb gekregen, mag leven tot Zijn eer.

'Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast bent, en Ik zal u rust geven.'

— Matteüs 11:28 (HSV)