Wat geloof ik?
Als kind werd ik al snel gezien als het ‘eigenwijze, vrije meisje, dat met haar hoofd ‘ergens in de wolken’ zit.

Genietend, dromend, belevend, ontdekkend, vallend en opstaan, vrij, niet in een hokje te stoppen, niet vast te grijpen of te labelen. Zo ervaarde mijn ziel het leven. Vrij.

Tot het eerst label erop werd geplakt: Jij bent een Hsp. Een hoog gevoelig persoon. Een persoon die alles dieper voelt, beleeft, binnen laat komen. Ik schreef graag gedichtjes, al op m’n 10e. Poëtisch, gewoon dat wat m’n hart wilde vertellen. De juf van groep 8 maakte weleens een grapje: ‘jij moet later echt een boek gaan schrijven’. En dat deed ik. Op mijn 16e schreef ik m’n eerste gedichtenbundeltje.

Opgegroeid in een multiculture familie. Surinaams, Marokkaans, Indonesisch, Italiaans, Nederlands. Ieder cultuur zijn eigen kleur en toch vormden we samen: familie. Geen oorlog, gewoon verschillend en toch samen.

 

Geloof? Ik leefde gewoon. Ik volgde gewoon een pad, een rode draad, puzzelstukjes die samen vielen, alsof ik ergens door geleid werd. God was erbij vanaf m’n geboorte, bij iedere keuze die ik maakte, bij iedere hoogte en diepte punt. God was voor mij nooit in een hokje, een dogma of een regel te vatten. God was voor mij mijn richting gever en leidde mij door alle paden ergens naartoe, maar waar precies, dat kon ik niet weten.

 

Wat kwam ik onderweg tegen?
Mishandeling, misbruik, geweld, onveiligheid, gemis, maar ook liefde, vrede, bezieling, spiritualiteit, meditatie, innerlijke groei, dwaalwegen en rechte paden.

 

Religie.
Voor ik het wist kwam ik terecht in meerdere hokjes. De ziel, die zich zo vrij voelde begon te dwalen. Waar hoor ik eigenlijk bij? Hoor ik eigenlijk wel ergens bij? Doe ik het eigenlijk wel goed? Wandel ik wel op het door God bestemde pad? Is dit eigenlijk wel God’s wil? En door twijfel kwamen er nog meer labels op mijn pad. Ik begon te doorzien, dat niet alles liefde is. Ik begon te zien dat ook niet alles 1 is, dat ook niet alles ‘vrij’ is. Ik begreep nooit waarom mensen uit m’n familie naar een moskee gingen en anderen naar de kerk en anderen zich bezich hielden met Engelen, indianen en tarotkaarten.

 

Zoveel verschillen. Zoveel talen. Wat was hun bron? Wat was hun drijfveer? En waar hoorde ik dan bij? M’n ziel wilde ieder hokje van religie ervaren. Overal heb ik een beetje van geproefd. Delen uit de Koran lezen, moskeeën bezoeken met school, yoga beoefenen, meedoen in een yurt met hindi beoefeningen, een Ayasca ceremonie bijwonen, het Buddhisme bestuderen, Naar katholieke kerken om een kaarsje te branden, Christelijke diensten bijwonen, De doop van vrienden bijwonen, een Marokkaanse besnijdenis mee vieren.

 

Zou God mij nu haten? Waar hoor ik bij? Wat is eigenlijk het goede pad? Welk pad is de waarheid? Ik snapte het niet. Was dit een dwaalweg? Of was ik gewoon nog niet thuis? Ben ik Christelijk? Maar dan ben ik dus niet Moslim? Haten de moslims me nu? Ben ik moslim? Maar dat kan niet. Want Jezus is in m’n hart. God leidt mij al m’n hele leven. Wie ben ik dan? Ben ik dan spiritueel? Maar de bijbel is daar duidelijk over, toch? En toch is het niet zo zwart/wit als dat m’n hart het ervaart.

 

Mijn oma was katholiek. Ze vertelde zulke mooie verhalen altijd over hoe ze vroeger bij de nonnen op school zat, hoe ze voetje voor voetje naar de nachtmis ging met haar moeder, door de sneeuw. Het voelde veilig. Het voelde als een vaste rots. Ik luisterde graag naar haar verhalen. Ze vertelde mij over een Christofferbeeldje, die ik in de auto moest hangen als ik mijn rijbewijs kreeg later. Ze bewaarde hem jaren lang in hetzelfde laatje waar ze al haar foto’s had liggen over haar eerste communie in de kerk, de doop etc., zodat ik later het beeldje in mijn auto zou mogen hangen.

 

De kerk voelde veilig. Beschermd. Licht. Alle kaarsjes, de sfeer, het kruis, de geschiedenis, de glas in lood ramen. Je voelde historie en huidige tijd samen tot leven komen. En wat was dat?

 

Ontdekkend, lerend, groeiend, dwalend, vallend en opstaan, maar wat geloof ik? Waar hoor ik bij? Wie ben ik? Waar ben ik thuis?

Als ik een Marokkaanse jurk draag en dadels eet, dan voel ik me thuis bij m’n familie, die moslim is. Als ik een kaarsje brand, dan voel ik me thuis in de katholieke kerk. Als ik op een matje yoga bewegingen doe, dan voel ik me thuis bij de Hindi’s. Als ik veren draag en wierook brand, dan voel ik me thuis bij de lacota’s.

 

Ben ik niet gewoon thuis? Ervaar ik niet gewoon alles wat er is? Wat is de boodschap van God? Wat wilt God mij vertellen. Of ben ik nog steeds dat eigenwijze, dromerige kind dat ik altijd al was? Ben ik dan gewoon een Hsp?

Tijdens m’n pabo opleiding gaf ik godsdienstlessen op de basisschool. Ik vond het heel logisch en nam het aan voor ‘waar’ wat er in de bijbel staat. Voor mij is dit een diepe overtuiging geworden, dat zoieso niet meer wankelt: de bijbel is het woord van God.

Maar wat is de qoran dan? Ook daar volgde nog vele zoektochten. En ik kan het antwoord nog steeds niet vinden, maar ik weet wel dat ik het laat. Dat het niet mijn strijd is. Dat het een vrijwillige keuze is. Iedere keuze, die je maakt brengt je dichter tot de waarheid of er verder vandaag en mijn keuze staat vast: de bijbel is het woord van God voor mij. Amen.

 

Na jaren innerlijk werk, meditaties, gebed, bijbel lezen kwam ik terecht in een burn-out. Vaste grond verdwenen. Waar was God? Waar was Jezus? Waar was m’n geloof? Geloofde ik nog wel iets? Was alles dan waar? Drijfzand. Modder. Het was alsof ik even helemaal niets meer kon vastgrijpen. Alsof alles was verdwenen waar ik m’n leven op had gebouwd. Paniekaanvallen. Duizelingen. Ik wist niet meer waar ik moest beginnen. Tijdloos. Tijd was al teveel. Denken was teveel. Bewegen was teveel. Geen vaste grip meer. Liefde? Wat was liefde in al die diverse religieuze oorlogen? Wat was liefde als alles grenzenloos maar mocht? Waar lag de grens? Is er überhaupt wel een grens?

 

En toen hoorde ik de stem van Jezus zeggen : Ik was altijd al bij je, ik ben er en ik zal er altijd al zijn. (Het hele verhaal over m’n diagnose autisme, burn-out en genezing in Christus kun je verder op deze site lezen.)

Alles in m’n leven was gebouwd op keuzes, want God geeft ons een vrije wil, omdat liefde nooit dwingt. Liefde nodigt uit. Om thuis te komen, in Zijn waarheid, plan en wil voor Zijn schepping. Er is niemand die gelijk aan God kan zijn. God heeft de zon, de maan, de bomen, de planten, de dieren en de mensen geschapen. Hij is de schepper en wij Zijn schepping. En als we aan Hem onderwerpen, maar niet als slaaf, maar als vrije keuze om in relatie met Hem te leven, dan komen we thuis.

God kent wetten. God kent wetmatigheden. Het hele universum is Zijn troonzaal. En door alles heen kunnen wij een glimpje van Zijn liefde ontdekken. Wellicht verdwaal je eerst in het een om vervolgens richting het andere geduwd te worden, maar alles was al onderdeel van het plan.

De heilige geest vormt ons denken, geeft ons richting, biedt ons genade en troost. Het is een relatie met God, die we aan gaan als we met Hem leren wandelen.

 

Na een lange route van diversiteit, geloof ik dan nu iets? Hoor ik dan ergens bij?

Na m'n bekering, belijdenis en het ontvangen van de heilige geest in een kerk zeggen ze dat ik nu een Christen ben. Dat ik nu onderdeel ben van het lichaam van Christus met mede broeders en zusters. En al die anderen dan? Is er dan nu verdeeldheid, haat, strijd, een gevecht? Een religieuze oorlog? Moet ik daar nu dan aan mee doen? Ben ik dan nu onderdeel van een machtsspel, dat anderen buitensluit en onderdrukt? Liever niet. En dat vraagt m’n hart ook niet om te doen. Dat vraagt het systeem. En God is geen systeem. God is liefde, met een liefdevolle intentie voor Zijn prachtige schepping. God corrigeert liefdevol en geeft richting naar rechte paden, maar in mijn beleving niet als straf. Als richting.

 

Waar wordt ik dan heen geleid, als de religieuze oorlog mij buiten het spel zet van religie?

Ja, dat is het mystieke, de verwondering, die het vrije katholieke geloof draagt.

Je bent welkom, zoals je bent. Je ziel is onderweg. En je kiest zelf, vanuit vrije keuze voor Jezus.

Zal het katholieke geloof me dat al die tijd hebben willen vertellen? Ben ik dan nu Katholiek? Nee, want ik voldoe nog niet aan alle sacramenten. Ben ik dan vrij katholiek? Nederland kent 10 vrij katholieke kerken in Nederland en ik vind de leer prachtig. Ben ik daar dan in thuis? Het is wel onderdeel van een prachtige route, die God mij laat zien, dus ik laat het hokje nog heel even open....

 

 

Labels, hokjes, religies, dogma’s, spirituele stromingen, wetten, diagnoses.

Boven alles is er is al 35 jaar iets wat mij levend houdt: Jezus. God’s levensadem. De relatie met God. Hij is de schepper en ik ben onderdeel van Zijn schepping. En vanuit het Christelijke geloof mag ik zeggen: ik was eerst een dwalende zondaar en nu is Hij de schepper en ben ik Zijn kind. Amen.

En waar dat pad mij heen leidt?
Dat weet niemand.
Zelfs niet als je het denkt te weten.
Alleen God is alomtegenwoordig.
Alleen God is alwetend.
Alleen God is de alfa en de omega.

Ik leef in relatie met God.
En wil je m’n ziel winnen? Of vangen? Of in een hokje stoppen? Dwingen? Controleren? Verdrukken? Duwen? Dan kun je het proberen. Ik hoor bij Jezus. En niets kan tussen de liefde van God en mij in komen te staan. Amen.

Ik bid en hoop, dat ook jij Zijn waarheid en liefde in je hart mag ontdekken. ✝️❤️🤗🙏